همه جدایی‌طلبان اروپا – فوج نیوز

صبا 1 468

همه جدایی‌طلبان اروپا

جهان > اروپا – مترجم – جواد نصرتی:
رای مردم ایالات کاتالونیا به جدایی از اسپانیا، بیشتر از اینکه زنگ خطری برای اروپا باشد، به صدا درآمدن ناقوس‌های کهنه‌ای است که هر چند مدت‌هاست بدون صدا مانده‌اند، اما بخشی از واقعیت اروپای متحد هستند.

در پس تصویر آرام و بدون جنجال اروپای متحد و بدون مرز، برخی از قوی‌ترین فریادهای ملی‌گرایانه و جدایی‌طلبانه دنیا قرار دارند که هرچند قرن‌هاست پژواکشان راه به جایی نمی‌برد، اما در مناطق متعددی در نوسان است و ماجرای کاتالونیا، احتمالا فرصت شنیده شدن به آنها خواهد داد. در همین اسپانیا که حالا با بزرگ‌ترین جنجال خود بعد از دیکتاتوری ژنرال فرانکو دست به گریبان است، کاتالونیایی‌ها تنها نیستند و جدایی‌طلبان باسک، احتمالا منتظر برخورد دولت مرکزی و اتحادیه اروپا با نتایج همه‌پرسی استقلال هستند تا تاکتیک خود را بازتعریف کنند. فراتر از اسپانیا و جنوب اروپا، در شرق، شمال و غرب هم جنبش‌های جدایی‌طلبانه دهه‌هاست منتظر فرصتی تاریخی هستند تا به بزرگ‌ترین آرزویشان برسند. با این حال، حتی در قاره‌ای که خودش را مهد دمکراسی می‌داند، صحبت از تشکیل یک کشور جدید چندان راحت نیست. همزمانی همه‌پرسی استقلال کاتالونیا با کردستان عراق، نشان داد که دولت‌های مرکزی، چه در جنوب اروپا باشند و چه در خاورمیانه‌ای پرآشوب، طاقت شنیدن صداهای جداطلبانه را ندارند.

احتمالا هم کردها و هم کاتالان‌ها، فریب برخورد جامعه جهانی با موضوع یوگسلاوی را خورده‌اند و امیدوار به آغوش باز جامعه جهانی و خصوصا اتحادیه اروپا بوده‌اند. در مساله بالکان، نه تنها مردم در خود کشور به زور سر هم بندی شده یوگسلاوی آماده جدایی بودند، که جامعه جهانی هم از این ایده حمایت می‌کرد و با اتحادی مثال‌زدنی در پی عملی شدن آن بود. یوگسلاوی،‌ تکه‌تکه شد بدون اینکه هیچ صدای اعتراضی از جای دیگری در دنیا بلند شود. حالا اما، فرق نمی‌کند کردستان عراق باشد یا کاتالونیا، دنیا تحمل یک کشور جدید که نتواند حمایت‌های دولت‌ها و کشورهای منطقه را داشته باشد، ندارد. مردم در کاتالونیا، بیشتر از اینکه نگران برخورد دولت مرکزی اسپانیا باشند،‌ امیدوار به پذیرش تصمیم خود از سوی اتحادیه اروپا بودند اما اتحادیه اروپا،‌ بسیار محتاطانه با این موضوع برخورد کرد. شاید هم کشورهای اروپایی حق دارند نگران چنین تغییر بزرگی در جغرافیای سیاسی بخشی از قاره خود باشند. استقبال از کاتالونیا، می‌تواند به جنبش‌های جدایی‌طلبانه در سراسر این قاره جان تازه‌ای بدهد و اقلیت‌هایی را که حتی در گذشته برای استقلال کشور ناموجود خود دست به مبارزه مسلحانه زده بودند را دوباره اسلحه به دست کند. گاردین در گزارشی‌ به همه جنبش‌های جدایی‌طلب در اروپا پرداخته است.

رومانی
جمعیت: ۵۰۰هزار نفر
۲/۵ درصد جمعیت کل کشور

شکی‌لند، یک منطقه در مرکز رومانی است که بیشتر جمعیت آن مجارستانی‌هایی هستند که خودمختاری بیشتری می‌طلبند. براساس نتایج یک سرشماری در سال ۲۰۱۱، نزدیک به ۱/۲ میلیون نفر با اصالت مجارستانی در رومانی زندگی می‌کنند که نیمی از آنها در شکی‌لند ساکن هستند. آنها بزرگ‌ترین اقلیت رومانی را تشکیل می‌دهند. مجارستان بعد از جنگ جهانی اول، دوسوم سرزمین‌هایش را از دست داد.

جمهوری چک
جمعیت: یک میلیون نفر
۱۰درصد جمعیت کل کشور

جمهوری چک
جمعیت: ۳میلیون نفر
۳۰درصد جمعیت کل کشور

موراویا در کنار سیلسیا و بوهمیا، یکی از استان‌های تاریخی چک بود اما در سال ۱۹۴۹ این تقسیم‌بندی قدیمی ملغی شد. یک حزب به نام موراوانه از سال ۲۰۰۵ به‌دنبال اخذ حق تصمیم‌گیری برای منطقه است.

لهستان
جمعیت: ۳میلیون نفر
۷/۸ درصد جمعیت کل کشور

سیلسیا منطقه‌ای است که عمده آن در جنوب غرب لهستان قرار دارد و بخش‌های کوچکی از آن در آلمان و چک است. در سرشماری سال ۲۰۱۱میلادی بیشتر از ۸۰۰هزار نفر بر هویت سیلسیایی تأکید کردند و در انتخابات محلی در سال ۲۰۱۰میلادی، جنبش خودمختاری سیلسیا (آر‌ای‌اس)، ۸/۵ درصد کرسی‌ها را به‌دست آورد. آر‌ای‌اس بر هویت سیلسیای بزرگ تأکید می‌کند و معتقد است سیلسیا خودش یک ملت مستقل است.

  • منطقه ایستریا

کرواسی
جمعیت: ۲۰۸هزار نفر
۴/۹ درصد جمعیت کل کشور

حزب انجمن دمکراتیک ایستریا (آی‌دی‌اس) امیدوار است به ‌خودمختاری و تمرکزگریزی بیشتری در سطح منطقه دست ‌پیدا کند. با این حال، هدف اصلی آنها، خود ایستریاست؛ منطقه‌ای که بین کرواسی و اسلوونی قرار دارد. مرزهای این ۲کشور از زمان تجزیه یوگسلاوی در سال۱۹۹۱ به ‌صورت دقیق مشخص نشده‌ است. ایده مورد دلخواه آی‌دی‌اس این است که منطقه‌ای فرامرزی و عضو حوزه یورو در این محدوه بین ۲کشور ایجاد شود.

ایتالیا
جمعیت: ۵میلیون نفر
۸/۲۵ درصد جمعیت کل کشور

چندین حزب محلی در منطقه خودمختار سیسیل، با تأکید و تبلیغ بر میراث محلی متمایز، زبان، فرهنگ و سنت‌های بومی به‌دنبال خودمختاری بیشتر یا حتی استقلال هستند. یک حزب جدایی‌طلب از سال ۲۰۰۸تا ۲۰۱۲این جزیره را اداره می‌کرد.

آلمان
جمعیت: ۱۲/۹ میلیون نفر
۱۵/۶ درصد جمعیت کل کشور

ملی‌گرایی باواریایی از همان سال ۱۸۷۱که این ایالت به آلمان الحاق شد، قوی بوده است. حزب جدایی‌طلب باواریا در دهه ۱۹۵۰میلادی قدرت زیادی داشت اما سهم آن در انتخابات در دهه‌های بعدی به‌شدت افول کرد. با این حال، یک نظرسنجی در سال ۲۰۱۷مشخص کرد که از هر ۳باواریایی، یک نفر موافق استقلال است.

ایتالیا
جمعیت: ۵۱۱هزار نفر
۰/۹ درصد جمعیت کل کشور

منطقه تیرول جنوبی که بیشتر مردم آن به زبان آلمانی صحبت می‌کنند، در پایان جنگ جهانی اول تحت حاکمیت ایتالیا قرار گرفت. این منطقه در دهه ۱۹۷۰به‌خودمختاری قابل توجهی رسید اما گروه‌های جدایی‌طلب آن از مدت‌ها پیش به فکر الحاق به اتریش بوده‌اند. آنها راهکاری هم به نام دولت آزاد تیرول جنوبی برای این کار ارائه داده‌اند. نظرسنجی‌ها نشان می‌دهد که ۵۰درصد مردم از ایده الحاق دوباره به اتریش حمایت می‌کنند. در دهه‌های ۵۰ و ۶۰ میلادی یک گروه جدایی‌طلب مجموعه‌ای از بمب‌گذاری‌ها را در این منطقه مدیریت و اجرا کرد.

ایتالیا
جمعیت: ۱۰میلیون نفر
۱۷درصد جمعیت کل کشور

لمباردی، یکی از ثروتمندترین مناطق ایتالیا و منطقه‌ای که شهر میلان در آن قرار دارد، به‌دنبال خودمختاری بیشتر از رم است و دوست دارد کنترل بیشتری بر نحوه خرج‌شدن پول‌هایش داشته باشد. خیلی از رأی‌دهندگان در اینجا و همینطور ونتو معتقدند که مالیات‌های آنها به‌جای اینکه صرف سرمایه‌گذاری‌های محلی شود، به منطقه فقیرتر جنوب ایتالیا سرازیر می‌شود. در یک رفراندوم که اخیرا برگزار شد، کمی بیشتر از ۴۰درصد از رأی‌دهندگان از این ایده حمایت کردند.گروه‌های جدی جدایی‌طلب در این منطقه چندان نفوذ ندارند و حزب استقلال‌طلب محلی در این منطقه، ‌تنها یک عضو شورای شهر در ساختار قدرت دارد.

دانمارک
جمعیت: ۳۹هزار و ۶۶۴نفر
۰/۷ درصد جمعیت کل کشور

بورنهولم، یک جزیره کوچک در دریای بالتیک، با جمعیتی حدود ۴۰هزار نفر است. این جزیره یک‌حزب فعال دارد که از دهه ۹۰میلادی هدفش به‌دست آوردن خودمختاری بیشتر یا حتی استقلال است. با این حال با وجود تحولات اخیر درمورد استقلال مناطق خاص در اروپا، مردم در این جزیره چندان به این مسئله اهمیت نمی‌دهند و تنها چندصد نفر در رأی‌گیری‌ها به استقلال رأی داده‌اند.

پادشاهی متحده انگلیس
جمعیت: ۳/۱ میلیون نفر
۴/۷ درصد جمعیت کل کشور

ولز از میانه‌های قرن نوزدهم جنبش جدایی‌طلبانه داشته است و پلید کامبرو، حزب ملی‌گرای ولز، از زمان تاسیسش در سال۱۹۲۵ به‌دنبال استقلال بوده است. همچون اسکاتلند، ولز هم یک مجمع قانونگذاری برای خود دارد. نظرسنجی‌های اخیر نشان داده است که بیش از ۴۰درصد رأی‌دهندگان ولزی خواستار قدرت بیشتر برای مجمع قانونگذاری خود هستند؛ درحالی‌که ۲۵درصد مردم خواستار استقلال کامل هستند.

فرانسه
جمعیت: ۳۲۹هزار و ۵۹۹نفر
۰/۴۹درصد جمعیت کل کشور

جنبش ملی‌گرای کورس از دهه ۶۰میلادی به‌دنبال خودمختاری بیشتر برای این جزیره بوده است. جبهه ملی لیبرال کورس از سال ۱۹۷۶میلادی به‌دنبال استقلال بوده و برای این کار، ‌کارزاری از بمب‌گذاری و ترور راه‌انداخته بود اما اخیرا اعلام کرده است که به عملیات نظامی خود پایان داده است. در انتخابات محلی سال ۲۰۱۵یک ائتلاف هوادار خودمختاری با نام ‌عا‌کورس توانست ۲۴کرسی از ۵۲کرسی مجمع کورس را کسب کند.

ایتالیا
جمعیت: ۴/۹ میلیون نفر
۸درصد جمعیت کل کشور

منطقه ونتو و پایتخت آن ونیز، یکی از تأمین‌کنندگان اصلی اقتصاد ایتالیاست. این منطقه به‌صورت مشخص خودمختاری بیشتری از رم می‌خواهد و درخواست ویژه‌اش این است که خودش بتواند قوانین مالیاتی‌اش را تعیین کند. با این حال همچون لمباردی، بیشتر ساکنان آن استقلال کامل نمی‌خواهند.

دانمارک
جمعیت: ۵۰هزار و ۳۰نفر
۰/۹ درصد جمعیت کل کشور

جزایر فارو در رأی‌گیری استقلال در سال ۱۹۴۶ با اختلافی اندک توانست به‌عنوان یک کشور خودمختار با حکومت مختص خود، در پادشاهی دانمارک به رسمیت شناخته شود. با این حال ۴حزب محلی که ۱۷کرسی از ۳۳کرسی پارلمان را دارند، با تأکید بر هویت زبانی و فرهنگی مستقل و همین‌طور فاصله بسیار زیاد با پادشاهی (۹۰۰کیلومتر) به‌دنبال استقلال کامل به‌عنوان یک کشور هستند.

جمعیت: ۵/۴میلیون نفر
۸/۲ درصد جمعیت کل کشور

اسکاتلند از میانه‌های قرن نوزدهم به‌دنبال حکمرانی مستقل خود بوده و حزب ملی اسکاتلند از همان آغاز کارش در سال ۱۹۳۴ به‌دنبال استقلال کامل بوده است. بیش از ۸۴ درصد اسکاتلندی‌های واجد شرایط، در انتخابات سال ۲۰۱۴شرکت کردند و ۴۴/۷ درصد آنها به استقلال رأی دادند که با اختلاف ناچیزی کمتر از مخالفان استقلال بود.

پادشاهی متحده انگلیس
جمعیت: ۱/۸ میلیون نفر
۲/۸ درصد جمعیت کل کشور

ملی‌گرایی اولستر که به‌دنبال جدایی ایرلندشمالی از پادشاهی متحده انگلیس بدون اتحاد با جمهوری ایرلند است، از دهه ۱۹۲۰یک جنبش اقلیت بوده است اما از سوی هیچ‌کدام از احزاب اصلی منطقه مورد حمایت قرار نمی‌گیرد. این جنبش هرچند در دهه‌های اخیر جان تازه‌ای گرفته است اما موفق نشده حمایت عمومی را همراه خود کند.

بلژیک
جمعیت: ۶/۴ میلیون نفر
۵۶/۳ درصد جمعیت کل کشور

مردم عموما موفق و هلندی‌زبان در شمال بلژیک، مدت‌هاست به‌دنبال جدایی هستند. «ائتلاف جدید فلمیش» بزرگ‌ترین حزب در پارلمان فدرال است. این ائتلاف توانسته تقاضاهایش را در قالب همین هم‌پیمانی مطرح کند اما می‌خواهد بعد از انتخابات سال ۲۰۱۹ برای تغییرات تدریجی بیشتر عمل کند؛ چیزی که درنهایت به تجزیه بلژیک منجر خواهد شد.

بلژیک
جمعیت: ۳/۶ میلیون نفر
۳۲درصد جمعیت کل کشور

مناطق مختلف بلژیک همین حالا هم از خودمختاری قابل‌توجهی برخوردار هستند و وایون‌ها می‌خواهند بخشی از بلژیک باقی بمانند. با این حال آنها می‌خواهند هویت و زبان فرانسوی خود را تقویت کنند و گسترش بدهند. جنبش‌های جدایی‌طلب و همینطور گروه‌هایی که معتقدند باید بلژیکی‌های فرانسوی‌زبان به فرانسه ملحق شوند، به‌صورت تاریخی نتوانسته‌اند حمایت زیادی بین مردم جلب کنند.

فرانسه
جمعیت: ۳/۳میلیون نفر
۵درصد جمعیت کل کشور

بریتانی هویت فرهنگی بسیار قوی دارد. این منطقه در کنار کورنول، ایرلند، آیل‌آف‌من، اسکاتلند و ولز، یکی از ۶ ملت سلتیک شناخته می‌شود. ملی‌گراهای برتون به‌دنبال حکومت خودمختار در قالب کشور فرانسه یا خارج از آن، حمایت از موسیقی برتونی، سنت‌ها و سمبل‌ مخصوص خودشان ازجمله زبان برتونی هستند که نزدیک به ۲۰۰هزار گویش‌ور دارد. نظرسنجی سال ۲۰۱۳نشان داده است که ۱۸درصد برتون‌ها از استقلال حمایت می‌کنند، درحالی‌که ۳۷درصد آنها در مقایسه با ۴۸درصد فرانسوی‌ها که خودشان را اول فرانسوی می‌دانند، خودشان را پیش از فرانسوی، برتون می‌دانند.

اسپانیا
جمعیت: ۳میلیون نفر
۴/۶ درصد جمعیت کل کشور

ملی‌گرایان باسک از قرن نوزدهم میلادی به فکر اتحاد و ملیت جداگانه برای همه مردم باسک‌زبان در اسپانیا و فرانسه بوده‌اند. بعد از آنکه گروه نظامی اتا در سال ۲۰۱۱ اعلام کرد که به نیم قرن مبارزه مسلحانه پایان می‌دهد، فعالیت‌های کمپین جدایی‌طلبی باسکی‌ها کمتر خونبار بوده است. دولت مرکزی اسپانیا خودمختاری این منطقه را لغو کرده و با هرگونه تقاضای جدایی‌طلبان به‌صورت جدی مخالفت می‌کند.

اسپانیا
جمعیت: ۷/۵ میلیون نفر
۱۶درصد جمعیت کل کشور

براساس اعلام دولت کاتالونیا، ۹۰درصد رأی‌دهندگان در همه‌پرسی جنجالی اول اکتبر از استقلال این ایالت حمایت کرده‌اند؛ هرچند خروجی انتخابات ۴۳درصد موافق بود و بعدا هم موارد غیرمعمول زیادی گزارش شد. این بزرگ‌ترین جنجال قانون اساسی اسپانیا از زمان ژنرال فرانکو به بعد بوده است. دولت اسپانیا خودمختاری کاتالونیا را لغو کرده است.

تلگرام

درباره نویسنده

مطالب مرتبط

تلگرام