پرسه در دبیرستان متفاوتی که بچه ها _همه کاره‌اش هستند این مدرسه هرگز تعطیل نیست

۱۳۹۶-۱۱-۳۰
مجله فارس پلاس؛ زهرا شاهرضائی: مدرسه ای را تصور کنید که بچه ها خودشان کلید در مدرسه را داشته باشند. خودشان امور دفتری مدرسه را انجام دهند. اختیار طرح صبحگاهی با خودشان باشد و خودشان _همه کاره مدرسه باشند! شاید به راء ی شما ماهیت و وجود چنین مدرسه ای بعید به راء ی برسد؛ اما چند سالی می شود که ...

مجله فارس پلاس؛ زهرا شاهرضائی: مدرسه ای را تصور کنید که بچه ها خودشان کلید در مدرسه را داشته باشند. خودشان امور دفتری مدرسه را انجام دهند. اختیار طرح صبحگاهی با خودشان باشد و خودشان _همه کاره مدرسه باشند! شاید به راء ی شما ماهیت و وجود چنین مدرسه ای بعید به راء ی برسد؛ اما چند سالی می شود که دبیرستانی با عنوان «زندگی طیبه» در مشهد همین شکلی اداره می شود. مدرسه ای که در آن کتابهایی که دانش آموزانش می خوانند، فرق چندانی با دیگر مدرسه ها ندارد؛ اما روش اداره، مسئولیت دانش آموز و معلم و _همه و _همه با دیگر مدرسه هایی که تا به اکنون می شناختید، فرق دارد. موسس این مدرسه یک مهندس برق است که به همراه همسرش شغل پردرآمد خود را ازاد می کنند تا به رویای مدرسه ایده آلشان برسند. داستان این مدرسه را در این گزارش بخوانید.

 

 آبدارچی مدرسه هم شدم!

«یحیی بهمنی» مدیر این دبیرستان خاص است. مهندس برقی که تنها برای دغدغه اش برای داشتن یک مدرسه الگو، قید کار و حقوق بالا را می زند و از آبدارچی تا هرچند راننده سرویس مدرسه شدن را امتحان می کند تا به یک الگوی خوب برای یک مدرسه خوب برسد: «این دغدغه از سال ۸۵ شروع شد. وقتی من و همسرم تصمیم گرفتیم دخترمان را در مدرسه ثبت نام کنیم و به دنبال یک مدرسه مناسب می گشتیم. با ماهیت و وجود تلاشهای زیاد، این جست و جوی ما نتیجه ای نداشت و مدرسه ای که با معیارهای اسلامی بچه ها را تربیت کند، پیدا نکردیم. همین دغدغه باعث شد که به جای گلایه کردن، خودمان به دنبال الگوی ایده آل برای این مدرسه بگردیم. این کنکاش تقریبا هشت سالی طول کشید و من دراین مدت با کارشناسان و متخصصان زیادی گفت و گو کردم و مسلما تنها به حرف زدن بسنده نمی کردم و نقش های گوناگون را از نزدیک امتحان و تست می کردم و شاید خنده دار باشد  اما تمام نقش هایی که در مدرسه ماهیت و وجود داشت را محک زدم و هرچند مدتی هم آبدارچی بودم!»

هشت سال درمورد این مدرسه تحقیق کردیم

جست و جوی آقای بهمنی برای رسیدن به الگوی ایده آل هشت سال طول می کشد. هشت سالی که در آن محدوده ۴۰ مدرسه را در کشور واکاوی می کند و با بسیاری از استادان دانشگاه و کارشناسان مشاوره می کند: «سیستم آموزشی کشور ما یک سیستم فرانسوی است و ما معتقد بودیم و هستیم که به یک الگوی بومی برای تعلیم و تربیت نیاز داریم: اما متاسفانه داده های اندکی درمورد الگوی دلخواه آموزشی به راء ی دینی و ملی ماهیت و وجود داشت. ما به دنبال این بودیم که به مدلی بین حالت موجود و حالت دلخواه برسیم؛ یعنی هم سیستم آموزش و پرورش فعلی را به طور کلی کنار نگذاریم هم تماما به قواعد مدرسه های معمول تن ندهیم. مسلما تلاشهایی برای تغییر حالت آموزش و پرورش فعلی در حال انجام است اما این تلاشها کافی نیست. بعد از تمام این واکاوی ها بالاخره توانستیم در سال ۹۳ کار خودمان را با تاسیس یک دبیرستان دوره اول شروع کنیم. اول دبیرستان پسرانه را تاسیس کردیم و بعد از یکی دو سال یک دبیرستان دخترانه هم به مجموعه اضافه شد. مسلما مطالعات و تدوین نقشه راه تاکنون ادامه دارد و ما تاکنون در حال مطالعه هستیم.»

 

درِ این مدرسه هرگز بسته نمی شود

آقای بهمنی برای اینکه هم از سیستم آموزش رسمی عقب نماند و هم الگوی دلخواه خود را در مدرسه پیاده کند، مدرسه را به دو قسمت مدرسه و فرامدرسه تبدیل کرده است. « بچه های ما در این مدرسه همان درس هایی را می خوانند که سایر بچه ها می خوانند. مسلما روش مدرس های ما اندکی متفاوت است مثلا برای درس علوم سعی می کنیم بچه ها را به مناظر ببریم تا از نزدیک رویت کنند یا مثلا گفتگو های تربیتی را با درس علوم تلفیق می کنیم و به بچه ها تدریس می کنیم. مثلا یکی از این روشها این است که به بچه ها می گوییم بذر را در سه خاک که از راء ی حاصلخیزی خوب متوسط و بد هستند بکارند و بعد نتیجه را خودشان رویت و گزارش کنند. ما از راه و روش همین مثال ساده به بچه ها می گوییم که انسان هم  اگر در محیط زندگی مناسبی نباشد، نمی تواند به خوبی رشد و نمو کند. «مدرسه» تا ظهر ادامه پیدا می کند و بچه ها همانند سایر سر کلاس حاضر می شوند و زنگ تفریح دارند. هر چند به رابطه آزادی بیشتری دارند. مثلا خودشان گزینش می کنند روی زمین بنشینند یا روی نیمکت یا اگر درسشان زود تمام شود موظف نیستند تا آخر زنگ در کلاس بمانند. تا زنگ آخرسیستم مانند مدرسه های معمولی است؛ اما از ظهر به بعد فرامدرسه شروع می شود. بچه ها در این زمان می توانند به کارهای متفرقه همانند طرح مذهبی، ورزشی و کلاسهای علمی برسند. در این مدرسه هرگز بسته نمی شود و بچه ها تا هر زمان که بخواهند می توانند اینجا بمانند. »

مسئولیت ها را با اعتنا به استعدادها تجزیه می کنیم

در مدرسه زندگی طیبه معلم دانای کل نیست و بچه ها هم تنها به عنوان دانش آموز نیستند. در این مدرسه قرار است _همه با کمک هم یاد بگیرند و درست برای همین است که معلم تنها به درک دانش آموز کمک می کند و بچه ها خودشان درس می خوانند. «ما نمی خواستیم که بچه ها را حافظه محور بار بیاوریم و می خواستیم که تحلیلگر باشند و خودشان کشف و واکاوی کنند. برای همین در همان ابتدای سال آنها را گروه بندی می کنیم. معلم با بچه ها کار می کند و بعد از آن بچه ها خودشان کار را جلو می برند. ایضا ما  بچه هایی که استعداد بیشتری دارند را شناسایی می کنیم و با او به صورت جداگانه در زمینه خاص زیاد کار می کنیم. هرگز یکی از زمینه های اصلی ما در این مدرسه کشف استعداد بچه ها و سپردن کار متناسب با استعداد آنهاست. مثلا به کسی که استطاعت مدیریت و رهبری دارد، کارهای دفتری و کسی که مثلا به فتوشاپ و تدوین علاقه مند است، مسئولیت کار صوتی و تصویر مدرسه را می دهیم.»

 

بچه ها را برای ورود به جامعه آماده می کنیم

آقای بهمنی معتقد است مدرسه باید مسیری برای ورود بچه ها به دنیای کار و بزرگسالی باشد و مهارتهای اصلی زندگی را به آنها بیاموزد؛ اما مدرسه ها در این زمینه کار مثبتی انجام نمی دهند: «متاسفانه ما اکنون در زمینه آموزش مهارتهای زندگی به بچه ها ضعیف عمل می کنیم و دانش آموزان را برای ورود به اجتماع آماده نمی کنیم و با اعتنا به اینکه تعداد فرزندان اکنون در خانواده اندک است، بچه ها با بینهایت از مفاهیمی همانند فداکاری و تجزیه منفعت آشنا نمی شوند و بعدا در جامعه دستخوش دشوار می شوند. ما در این مدرسه سعی می کنیم بچه ها را با این مهارتها آشنا کنیم و یکی از کارهای ما این است که پروژه های مشترک با دانشگاه ها را مدل و زمبنه ریزی کردیم که بچه ها و به ویژه پسرها با فنون کسب و کار آشنا شوند. در مدرسه دخترانه هم وضع به همین شکل است با این تفاوت که در آن مدارس اضافه بر این آموزشهای علمی، مباحث مربوط به مهارت مادری و تربیتی هم آموزش داده می شود. ما هرچند برای اینکه بچه ها مستقل بار بیایند برای مدرسه سرویس نداریم و بچه ها خودشان از راه و روش راههای گوناگون خودشان را به مدرسه می رسانند که مسلما در مدرسه دخترانه به خاطر حساسیت خانواده ها این واقعه فرق می کند و بچه ها سرویس دارند.»

«ادب» جدی ترین شرط مدرسه ماست

در مدرسه زندگی طیبه تمام کارها از نظافت گرفته تا کارهای دفتری را خود بچه ها انجام می دهند! مدیر و معاون در این مدرسه تنها در کنار دانش آموزان هستند و آنها را راهنمایی می کنند و گردانندگان اصلی مجموعه خود بچه ها هستند. «مدرسه ما چند اصل دارد که یکی از اصول اصلی اش این است که خود بچه ها _همه کاره مدرسه باشند. صبح ها بچه ها خودشان کلید دارند و در مدرسه را باز می کنند. خودشان طرح صبحگاه را اجرا می کنند. کارهای دفتری را خودشان انجام می دهند و هرچند در جلسات مرکزی آموزش و پرورش شرکت می کنند و برای مدرسه بودجه هم می گیرند! این مسئولیت ها با اعتنا به علاقه و استطاعت بچه ها به آنها سپرده می شود و اینگونه نیست که هر دانش آموزی که از راه رسید، به او کلید مدرسه را بدهیم! مسلما بگویم شاید به راء ی برسد که ما به عنوان مدیر و معاون در این مدرسه بینهایت راحت هستیم اما درواقع این کار بینهایت سخت تر است و یقینا اشتباهات بچه ها زیاد است. اما ما همیشه کنار بچه ها هستیم و آنها را راهنمایی می کنیم. در کنار _همه این آزادی هایی که ما به بچه ها می دهیم، از آنها تنها انتظار «ادب» داریم و هرچند در پذیرش بچه ها در مدرسه هم به این موضوع اعتنا می کنیم. مسلما طرح ای برای آینده در راء ی داریم که در آن بچه هایی را ثبت نام کنیم که هیچ مدرسه ای حاضر به پذیرفتن آنها نیست یا هرچند به راء ی انضباطی مشکلات جدی دارند!»

 

 

بازگشت به صفحه نخست گروه مجله فارس پلاس

انتهای پیام/

©
آخرین اخبار روز ، آخرین اخبار ، جدیدترین اخبار ، تیتر اخبار ، آخرین اخبار ایران ، اخبار سیاسی ، اخبار ورزشی ، اخبار اقتصادی ، اخبار فناوری ، اخبار پزشکی ، اخبار حوادث
تمامی اخبار توسط نرم افزار جستجوگر خبر سایت گرد آوری شده و سایت در قبال محتوای اخبار مسئولیتی ندارد
تمامی حقوق این سایت برای فوج نیوز محفوظ است